Google+ Followers

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

                                  

                                 

              Έτοιμος σοβάς: Συμφέρει;

 Μετά τον παραδοσιακό τρόπο σοβατίσματος, έρχεται στην αγορά ένας νέος τρόπος επιχρίσματος να δώσει καινούριες προοπτικές στον χώρο της οικοδομής. Ο έτοιμος σοβάς στον οποίο αναφερόμαστε, χρησιμοποιείται ευρέως στην Ευρώπη, στην Ελλάδα όμως η εφαρμογή αυτή υπάρχει τα τελευταία χρόνια, με αυξανόμενη βέβαια τάση.

Η κλασική μέθοδος σοβατίσματος  περιλαμβάνει την παρασκευή του κονιάματος στο εργοτάξιο από τα συνεργεία με ανάμιξη τσιμέντου, άμμου και ασβέστη σε αναλογίες που είναι στην ευχέρεια του κάθε συνεργείου να ακολουθήσει. Εδώ έγκειται και το βασικό μειονέκτημα του κλασικού σοβά έναντι του έτοιμου. Οι έτοιμοι σοβάδες, οι οποίοι διακρίνονται σε ασβεστοκονιάματα, γυψοκονιάματα και τσιμεντοκονιάματα, ανάλογα με την σύστασή τους, διατίθενται σε σακιά ή σιλό, με προκαθορισμένο μίγμα, οπότε η αναλογία των υλικών είναι συγκεκριμένη και σταθερή και δεν τίθεται θέμα αμφιβολίας ως προς την ποιότητα. Η κοκκομετρία των αδρανών είναι με αυτόν τον τρόπο η κατάλληλη, οι πρώτες ύλες έχουν την απαιτούμενη καθαρότητα, η παραγωγή ακολουθεί όλες τις προδιαγραφές κι έτσι το τελικό προϊόν έχει απόλυτα ελεγχόμενες ιδιότητες και αντοχές.

Με την ανάμιξη του έτοιμου σοβά με νερό αυτός είναι έτοιμος προς χρήση σε εσωτερικές ή εξωτερικές επιφάνειες και εφαρμογή είτε με μηχανές σοβατίσματος είτε με το χέρι. Μπορεί να εφαρμοστεί σε μία στρώση ή σε μια βασική και μια τελική στρώση ανάλογα την επιφάνεια εφαρμογής και τις απαιτήσεις ή τους περιορισμούς σε πάχος που υπάρχουν.

Λόγω του τρόπου χρήσης του, μειώνεται ο χρόνος και το κόστος κατασκευής, παρά την, συχνά, υψηλότερη τιμή του έτοιμου σοβά σε σύγκριση με τον παραδοσιακό ως υλικό. Όσον αφορά τη μείωση του κόστους, αυτή επιτυγχάνεται κυρίως λόγω μείωσης των εργατικών αλλά και των απωλειών υλικών μέσω καλύτερης αποθήκευσης και συσκευασίας, λόγω μεταφοράς μεγαλύτερων ποσοτήτων στον ίδιο χρόνο αλλά και εξαιτίας της δυνατότητας που δίνεται για απαλλαγή βαψίματος. (πιθανή αλλαγή χρωματισμού εκ των υστέρων είναι δυνατή, βάφοντας τον τοίχο με τον κλασικό τρόπο). 

Η σύνθεση του έτοιμου σοβά δίνει εκτός από την ευχέρεια απόκτησης έτοιμης βαμμένης επιφάνειας με χρήση έγχρωμων σοβάδων και τη δυνατότητα θερμομόνωσης και υδατοστεγανότητας με τη χρήση θερμομονωτικών και αδιάβροχων σοβάδων αντίστοιχα. Η καλή πρόσφυση του, επιτρέπει την εφαρμογή του σε επιφάνειες από τούβλα, σκυρόδεμα, ελαφρότουβλα, τσιμεντόλιθους, μονωτικά υλικά κ.τ.λ., την επικόλληση πάνω σε αυτόν πλακιδίων, ταπετσαρίας χωρίς προβλήματα μη λείας επιφάνειας. Η μηχανική του αντοχή (καρφιά κ.τ.λ.) δεν υστερεί συγκριτικά με τον κλασικό σοβά και η αντοχή του σε φωτιά είναι εξαιρετική, στα περισσότερα τουλάχιστον προϊόντα που απαντώνται στην αγορά.

Όπως σε όλες τις φάσεις κατασκευής μιας οικοδομής, έτσι και στη φάση των επιχρισμάτων πρέπει να δοθεί η απαραίτητη προσοχή. Μπορεί λοιπόν ο έτοιμος σοβάς να έχει διασφαλισμένη ποιότητα, αλλά είναι προτεινόμενο να ζητήσετε επίσημα τα τεχνικά χαρακτηριστικά του, να επιλέξετε προμηθευτή με εμπειρία στο χώρο, ακόμα και να επισκεφτείτε κατασκευές στις οποίες έχει χρησιμοποιηθεί έτοιμος σοβάς για να δείτε πιθανά μειονεκτήματα. Όσο ποιοτικό να είναι ένα υλικό και όσο αξιόπιστη να είναι η μέθοδος εφαρμογής του, είναι προφανές πως το συνεργείο που θα το πραγματοποιήσει παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο. Η αξιοπιστία λοιπόν των τεχνιτών σε συνδυασμό με την εξακριβωμένη ποιότητα του υλικού είναι υψίστης σημασίας για την επιτυχή ολοκλήρωση μιας εργασίας.




Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Στην πραγματικότητα οι σοβάδες, είναι ένα κομμάτι της κατασκευής που είναι χρονοβόρο και αρκετά «βρώμικο». Εκτός από την τιμή ανα τετραγωνικό και τα τρεχόμετρα,υπάρχουν κι άλλα κόστη όπως απαραίτητα υλικά που θα πρέπει να προστεθούν, για την σωστή και ολοκληρωμένη εργασία: υαλοπλέγματα, νευρομετάλ, στεγανωτικά γαλακτώματα και πιθανώς ίνες ενίσχυσης του κονιάματος.
Εάν έχετε κάνει έναν προϋπολογισμό χρησιμοποιώντας την τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο επί τα τετραγωνικά μέτρα τοιχοποιίας που έχει η οικοδομή σας,να έχετε υπόψη ότι οι περισσότεροι τοίχοι θα σοβατιστούν σε δύο πλευρές.
Σε ότι αφορά το χρόνο, να περιμένετε ότι οι σοβάδες μιας 2όροφης οικοδομής με κατόψεις περίπου 100τμ ανά όροφο, θα πάρουν τουλάχιστον τρεις εβδομάδες. Αν οι καιρικές συνθήκες είναι δυσμενείς (πολύ χαμηλές ή πολύ ψηλές θερμοκρασίες) είναι εύκολο αυτό το χρονικό διάστημα να διπλασιαστεί. Όταν τελικά ολοκληρωθεί η φάση των σοβατισμάτων, η οικοδομή θα χρειαστεί ένα καλό καθάρισμα από τα άχρηστα μπάζα, για να μπορέσουν τα επόμενα συνεργεία να εργαστούν.


Θετικά χαρακτηριστικά του σοβά:
1) Μόνωση: η λεπτή αυτή στρώση του σοβά μονώνει τους τοίχους από τούβλο και τις κολώνες και τα δοκάρια του σκελετού (από μπετό) και από μεταβολές της θερμοκρασίας και από την υγρασία αλλά και από εξωτερικούς θορύβους. Παρόλο που οι μονωτικές ιδιότητες του σοβά για καθένα από τα τρία παραπάνω είναι μικρές, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν αμελητέες όταν προσθέσουμε και τα τρία μαζί. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι ο σοβάς συμβάλει στην καλύτερη μόνωση της οικοδομής μας. Ας μην ξεχνάμε ότι θα έχουμε –μάλλον- ήδη θερμομονώσει τον φέροντα οργανισμό με φελιζόλ (κολώνες και δοκάρια) ενώ οι εξωτερικές τοιχοποιίες, αποτελούμενες από από διπλούς τοίχους, θα έχουν πάλι φελιζόλ στο κενό που δημιουργείται ανάμεσα στους δύο τοίχους.
2) Προστασία: ο σοβάς παρέχει ένα επιπλέον στρώμα προστασίας ειδικά στο σκυρόδεμα. Δεν είναι απαραίτητο, αφού συχνά έχουμε και ανεπίχριστα σκυροδέματα, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι αυτή η επιπλέον στρώση κονιάματος, προσθέτει ένα βαθμό προστασίας αφού στην περίπτωση του επιχρισμένου σκυροδέματος, το τελευταίο είναι προστατευμένο από την άμεση επαφή με τις καιρικές συνθήκες. Προσοχή όμως να μην έρχεται ο σοβάς σε επαφή με οπλισμούς που δεν έχουν επικαλυφθεί από σκυρόδεμα. Σ’αυτή την περίπτωση ο ασβέστης που περιέχεται μέσα στο σοβά σύντομα θα διαβρώσει τον οπλισμό. Ακόμα παρέχει και μία αρκετά σημαντική πυροπροστασία σε ότι καλύπτει. Για παράδειγμα στην περίπτωση ενός μεταλλικού σκελετού, ο σοβάς θα αποτελέσει την πρώτη γραμμή αντίστασης έναντι της καταστροφικής δύναμης της φωτιάς.

3) Εμφάνιση: Συνδυάζοντας και τα παραπάνω, το σοβάτισμα είναι πιθανώς ο οικονομικότερος τρόπος για να αποκτήσουμε μία ικανοποιητική, λεία και ομοιόμορφη εμφάνιση στο εξωτερικό και εσωτερικό της οικοδομής μας. Ο σοβάς θα διαστρωθεί ώστε να δώσει μία επίπεδη και λεία τελική επιφάνεια, καλύπτοντας όλες τις ανωμαλίες του μπετού ή των τούβλων. Στην πραγματικότητα, θα σκεπάσει και όλες τις μικρές κακοτεχνίες που μπορεί να υπάρχουν (και που οπωσδήποτε είναι σχεδόν αδύνατο να απουσιάζουν τελείως από μία κατασκευή).


Ας δούμε όμως τα υλικά του σοβά και τον τρόπο διάστρωσής του:

Ο σοβάς είναι ένα κονίαμα αποτελούμενο από άμμο, νερό, τσιμέντο και ασβέστη και σε κάποιες περιπτώσεις μαρμαρόσκονη αντί για άμμο και άσπρο αντί για το συνηθισμένο γκρί τσιμέντο. Η σωστή αναλογία των υλικών  εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως λ.χ. η υγρασία των υλικών, το υπόστρωμα που θα χρησιμοποιηθεί αλλά και τις καιρικές συνθήκες την χρονική στιγμή του σοβατίσματος.Η διάστρωση του σοβά γίνεται συνήθως σε τρείς φάσεις: πεταχτό, λάσπωμα και μάρμαρο, ενώ μπορεί να γίνει με το χέρι ή με ειδική αντλία (πρέσσα) που το πετάει με δύναμη πάνω στον τοίχο που σοβατίζουμε. Το συνολικό πάχος των τριών στρώσεων πρέπει να είναι 2 έως 3 εκατοστά για τους τοίχους και οπωσδήποτε λιγότερο για τα ταβάνια. Το λάσπωμα είναι το παχύτερο από τα τρία στρώματα. Η χρήση αντλίας είναι η πιο ενδεδειγμένη στις μέρες μας γιατί προσφέρει οικονομία χρόνου και εργατικών σε σχέση με το να γίνει η ίδια εργασία με το χέρι 
Που σημαίνει χαμηλότερη προσφορά εκ μέρους του εργολάβου και λιγότερα ένσημα!



Αναλυτικά οι τρεις φάσεις του σοβατίσματος είναι:

 

α) το πεταχτό (όπως δηλώνει και το όνομά του) δεν λειαίνεται καθόλου και δεν χρειάζεται να έχει μεγάλο πάχος, γιατί σκοπός του είναι να αφήσει ένα τραχύ υπόστρωμα το οποίο θα προσφέρει ισχυρή πρόσφυση για το επόμενο στρώμα (που είναι και το βασικό στρώμα του σοβά), δηλ. το λάσπωμα. Ωστόσο, στην φάση αυτή πρέπει να τοποθετηθούν και οι οδηγοί (ψευτόκασσες) που θα καθορίσουν το πάχος της επόμενης στρώσης, καθώς και το υαλόπλεγμα. Οι οδηγοί πρέπει να τοποθετούνται αλφαδιασμένοι και στην ίδια οριζόντια ευθεία ώστε να οριοθετούν το λάσπωμα που θα ακολουθήσει, παράγοντας επίπεδη και κατακόρυφη τελική επιφάνεια. Το υαλόπλεγμα (πλέγμα από πλαστικό υλικό, συνήθως μπλε χρώματος), πρέπει να τοποθετείται σε όλα τα σημεία που το υλικό του υποστρώματος αλλάζει: τούβλα – σενάζ, τούβλα – μπετό, τούβλα-φελιζόλ, μπετό – φελιζόλ, μπετό – λάσπη που σκεπάζει κανάλια ηλεκτρολογικής εγκατάστασης, κλπ. Το ενισχυτικό αυτό υλικό (το υαλόπλεγμα) συνδέει τα δύο διαφορετικά υλικά με το σοβά, προστατεύοντας τον δεύτερο από ρηγματώσεις που θα αλλιώς θα προκαλούσαν οι συστολοδιαστολές λόγω θερμοκρασιακών αλλαγών αλλά και οι μικρές σεισμικές δονήσεις που τυχόν θα συμβούν. Το υαλόπλεγμα πρέπει πάντα να τοποθετείται μετά το πεταχτό και ποτέ πρίν όπως φαίνεται στην εικόνα απέναντι. Στην περίπτωση που υπάρχει κάποιο σημαντικό κενό που θα απαιτήσει μεγαλύτερο πάχος σοβά από τα 2-3 εκ. που προαναφέραμε, τότε το κενό αυτό θα πρέπει να ενισχυθεί με μεταλλικό πλέγμα που είναι γαλβανισμένο ώστε να μην διαβρωθεί από τον ασβέστη που περιέχει ο σοβάς (νευρομετάλ).  

Στις γωνίες και αντί για οδηγούς είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν γωνιόκρανα ώστε να πετύχουμε καλύτερες κατακόρυφες και ολόισες γωνίες.


β) Η επόμενη φάση – το λάσπωμα – που είναι και η παχύτερη από τις τρεις γίνεται γεμίζοντας την επιφάνεια ανάμεσα στους οδηγούς με σοβά και ακολούθως επιπεδώνοντας την επιφάνεια αυτή με τη χρήση μίας φαρδιάς πήχης την οποία ο τεχνίτης τρέχει πάνω στην επιφάνεια του τοίχου, ακουμπώντας την συγχρόνως πάνω στους εκατέρωθεν οδηγούς (μεταλικά πηχάκια). Όταν ολοκληρωθεί το λάσπωμα οι οδηγοί αφαιρούνται και γεμίζονται με λάσπη και αυτοί. Τέλος στην επιφάνεια του σοβά ο μάστορας θα τραβήξει κυματιστές γραμμές (συνήθως με μία μεγάλη χτένα) ώστε να βελτιώσει την πρόσφυση της επόμενης στρώσης. Στο σοβά του λασπώματος είναι καλό να προστίθεται στεγανωτικό μάζης (συνήθως γαλακτώδους μορφής), πράγμα που θα καταστήσει αυτή τη στρώση λιγότερα διαπερατή από υγρασίες. Ένα άλλο πρόσθετο που θα ωφελούσε σημαντικά στην αντοχή του σοβά από ρηγματώσεις είναι διάφορες (συνθετικές συνήθως) ίνες οι οποίες οπλίζουν το κονίαμα.
γ) Η τελευταία στρώση του σοβά είναι το μάρμαρο. Σ’αντίθεση με τα προηγούμενα δύο στρώματα, αντί για άμμο χρησιμοποιούμε μαρμαρόσκονη και αντί για γκρι τσιμέντο  χρησιμοποιούμε άσπρο, ενώ για να πετύχουμε αυτό που τελικά είναι μία άσπρη τελική επιφάνεια, επίπεδη, λεία και έτοιμη για βάψιμο χρειάζεται τρίψιμο με τριβίδι. Αυτός ο τύπος τελικής επιφάνειας ονομάζεται τριφτό και παρόλο που δεν είναι ο μοναδικός είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος.
https://www.facebook.com/SobatismataPantosTypouBlachakes?ref=hl
Σημεία που πρέπει να προσέξουμε:
  • Χρησιμοποιούμε μόνο έμπειρο και εξειδικευμένο συνεργείο.
  •  Η φτηνή τιμή ,σε πολλές περιπτώσεις επηρεάζει την ποιότητα κατασκευής που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να κατασταθεί και επικίνδυνη για την ανθρώπινη ζωή.
  • Δεν σοβατίζουμε όταν η θερμοκρασία είναι χαμηλότερη από 5 ή ψηλότερη από 35 βαθμούς Κελσίου.
  • Ο ασβέστης πρέπει να είναι καλής ποιότητας και τελείως σβησμένος.
  • Η σοβατισμένη επιφάνεια πρέπει να συντηρείται με κατάβρεγμα ιδιαίτερα αν ο καιρός είναι θερμός και ξηρός για να μην σκάει ο σοβάς.
  • Οι τρεις στρώσεις πρέπει να γίνονται με χρονική απόσταση μεταξύ τους, γιατί τα κονιάματα αυτά συρρικνώνονται. Αν η επόμενη στρώση πέσει πριν προλάβει η προηγούμενη να συρρικνωθεί, τότε θα ρηγματωθεί αφού το υπόστρωμα της δεν θα είναι σταθερό.
  • Για να αποφύγουμε μερεμέτια, θα πρέπει στα παράθυρα και στις πόρτες να τοποθετηθούν οι μαρμαροποδιές αμέσως μετά το λάσπωμα και πριν από το μάρμαρο.
  • Η τοποθέτηση ψευτόκασων στα παράθυρα και τις πόρτες αν και δεν είναι απαραίτητη, είναι ο συνηθέστερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε ευθύγραμμα και ορθογωνικά ανοίγματα. Ακολούθως ο σοβατζής θα χρησιμοποιήσει τις ψευτόκασες σαν οδηγούς. Έτσι η πιθανότητα ενός στραβού ανοίγματος μειώνεται και το ίδιο και η πιθανότητα να χρειαστεί ένα άνοιγμα σκάψιμο ή κλείσιμο με μεγάλη ποσότητα σφραγιστικής σιλικόνης.
  • Οι μαρμαροποδιές των παραθύρων θα πρέπει να τοποθετηθούν κατά τη διάρκεια των σοβατισμάτων. Συνήθως μετά το λάσπωμα και πριν το μάρμαρο.
  • Θα πρέπει οι σοβάδες να προηγηθούν της σκεπής εάν έχουμε τοιχία πάνω από σκεπές. Εάν δεν έχουμε τέτοια τοιχία, καλύτερα θα είναι να προηγηθεί η σκεπή για να μην μείνουν μερεμέτια. Εάν μείνουν μερεμέτια, θα χρειαστεί ο σοβατζής να μας ξανά επισκεφτεί μετά το τέλος των εργασιών κατασκευής της σκεπής (αυτό αυξάνει τον προϋπολογισμό κόστους και χρόνου).